قصه های کوچک بیدآوا: کتابی که همه با هم نوشتند

داستان چیزهایی که نزدیک بود نبینیم برای کودکان

خانم لینا آرام خندید.

«این که درست شبیه آقای خزه است!»

آقای خزه غول مهربانی بود که در گوشه ای از بیدآوا زندگی می کرد. دور باغچه اش دیوار سنگی کوتاهی بود و در باغچه، گل های رز و مینا و گل های آبی ریز می روییدند.

خانم لینا بارها او را با چتر زرد کوچکی دیده بود. نکند آن چتر را برای همین با خودش می برد؟

صفحه را ورق زد.

قصهٔ بعدی دربارهٔ نیمکت چوبی قدیمی میدان دهکده بود. یکی دیگر هم ماجرای یک بعدازظهر خنده دار در نانوایی را تعریف می کرد.

همهٔ قصه ها دربارهٔ بیدآوا بودند!

نه جنگ بزرگی در کار بود، نه شمشیر جادویی و نه گنجی پنهان. این ها قصهٔ روزهای معمولی بودند؛ با اتفاق های کوچک و غافلگیرکننده، اشتباه های خنده دار و مهربانی های ساده.

بااین حال، خانم لینا نمی توانست کتاب را زمین بگذارد. می خواند، لبخند می زد و صفحهٔ بعد را باز می کرد.

کمی بعد، چیزی توجهش را جلب کرد: خط قصه ها با هم فرق داشت. بعضی از حروف درشت و گرد بودند و بعضی ریز و مرتب.

در یکی از صفحه ها، کلمه ها به جای اینکه روی یک خط باشند، بالا و پایین رفته بودند.

گفت: «این قصه ها رو یک نفر ننوشته.»

نزدیک آخر کتاب، کاغذ تاشده ای پیدا کرد که از قدیمی بودن زرد شده بود. بازش کرد و خواند:

«برای شب هایی که فکر می کنیم اتفاق خاصی نیفتاده است.»

زیر این جمله، تاریخ روزی نوشته شده بود که به سال ها پیش برمی گشت؛ خیلی پیش تر از زمانی که خانم لینا کتابدار دهکده شود.

کاغذ در دستش بود و ساکت نشسته بود. چه کسانی این قصه ها را نوشته بودند؟ چطور کتابی که هیچ کس امانت نگرفته بود، این همه خوانده شده بود؟

همان موقع، زنگ کوچک بالای در کتابخانه به صدا درآمد.

آقای تمشک وارد شد؛ گورکن پیری با عینک گرد و شال پشمی سبز.

قطره های باران را از کلاهش تکاند و گفت: «عصر به خیر، خانم لینا. کتابی دربارهٔ باغبانی دارین؟»

«بله، حتماً.» خانم لینا کاغذ را لای صفحه ها گذاشت و کتاب به دست بلند شد. «اما اول شاید بتونین در مورد چیزی کمکم کنین.»

کتاب را نشانش داد.

آقای تمشک عینکش را جابه جا کرد و به کتاب خیره شد. سبیل هایش تکانی خورد و لبخند پهنی روی صورتش نشست.

«عجب! چند ساله این کتاب رو ندیده م!»

«این کتاب رو می شناسین؟»

«می شناسم؟ یکی از قصه هاش رو خودم نوشته م!»

چشم های خانم لینا گرد شد. آقای تمشک جلوتر آمد و کتاب را ورق زد.

«قصهٔ من دربارهٔ نیمکت قدیمی میدان بود. اون وقت ها خیلی جوون تر بودم.» خنده ای کرد و گفت: «بفرمایین! این هم قصهٔ من. خط خودمه. اون موقع به زور می تونستم کلمه ها رو روی یک خط بنویسم.»

خانم لینا پرسید: «اما چرا این همه آدم توی یک کتاب قصه نوشته ن؟»

آقای تمشک صندلی ای کنار صندلی راحتی گذاشت و نشست. خانم لینا هم دوباره روی صندلی اش نشست.

آقای تمشک گفت: «سال ها پیش، کتابدار قبلی هر هفته یک شب قصه گویی برگزار می کرد. همهٔ اهالی بیدآوا می تونستن بیان.»

با لبخند به صفحه های کتاب نگاه کرد.

«بعضی ها قصه های خنده دار تعریف می کردن. بعضی ها از یک کار مهربونانه می گفتن که دیده بودن، یا ماجرای کوچکی که براشون پیش اومده بود. کتابدار بعضی از قصه ها رو می نوشت. گاهی هم خودمون می نوشتیم.»

همچنین بخوانید:

قصه جذاب کتابخانهٔ قدیمی بیدآوا و راز کتاب آبی

در دهکدهٔ کوچک بیدآوا، کتابخانه ای قدیمی با کتابی مرموز و داستانی دل نشین، ماجرای دیدن چیزهایی را روایت می کند که شاید هرگز به چشم نمی آمدند.

«و همه شون رو توی همین کتاب می نوشتین؟»

«همه شون رو! هر هفته اینجا جمع می شدیم و قصه های تازه رو با هم می خوندیم. گاهی اون قدر می خندیدیم که رهگذرها پشت در می ایستادن تا گوش کنن.»

خانم لینا به کتاب آبی نگاه کرد. حالا دلیل خط های جورواجور، گوشهٔ تاخوردهٔ کاغذ و صفحه های فرسوده را می دانست.

گفت: «پس برای همین هیچ کس کتاب رو امانت نگرفته! همه می اومدن اینجا تا با هم بخوننش!»

«دقیقاً. اصلاً لازم نبود کتاب از کتابخونه بیرون بره.»

آقای تمشک آرام پنجه اش را روی جلد کشید.

«گمونم کم کم همه سرگرم کارهای خودمون شدیم. شب های قصه گویی تعطیل شد و یک نفر هم کتاب رو کنار گذاشت.»

مدتی هیچ کدام چیزی نگفتند. بیرون، باران بند آمده بود و آفتاب آخر روز از پنجره ها به کتابخانه می تابید.

بعد خانم لینا لبخند زد.

«آقای تمشک، نظرتون چیه دوباره شب های قصه گویی راه بندازیم؟»

گوش های آقای تمشک تیز شد.

«وای، چه خوب می شه!»

همان بعدازظهر، خانم لینا اطلاعیه ای نوشت و به در کتابخانه زد. همه را برای غروب فردا به شب قصه گویی دعوت کرده بود:

«بیایید قصه های کوچک بیدآوا را بشنوید. همه دعوت هستید!»

آقای تمشک یک کتاب باغبانی امانت گرفت و قول داد به همسایه هایش خبر بدهد.

غروب روز بعد، با پیدا شدن اولین ستاره ها، کتابخانه دیگر پر شده بود.

آقای خزه ته کتابخانه نشسته بود و پاهای بلندش را کنار دیوار دراز کرده بود. نانوا سبدی نان گرم آورده بود و آقای تمشک هم روی صندلی ای نزدیک خانم لینا نشست.

 این داستان ادامه دارد.